Andami kong gusto i-kwento:
MRT bloopers, beggars in the jeepneys, writer-wannabe frustrations, failure in exam, rejecting two jobs, Komikon volunteer work, becoming a couch potato for more than two months, spending quality time with my cousins, getting closer to a very special person, waking up each morning full of hopes and dreams, going to bed with miseries and doubts, missing everybody, blending in again with my birth place...
kaso tinatamad ako. Hahaha!
Ewan. Hay buhay. Nakaka-frustrate din syempre.
Two months and 25 days na ko dito sa Manila. Oo alam ko. Hindi na sana ako nagpunta rito dahil mahirap makipagsapalaran dito lalo na kung galing big schools ang mga kasabay mo sa paghahanap ng trabaho. Wala. Ewan. Matigas talaga ang ulo ko, idagdag pa dyan ang taas ng pride ko.
Peste. Andaming nagsasabing hindi ko 'to kakayanin. Pero, deal with it, kahit hirap na hirap na ko...kahit nahihiya na ko dahil antagal ko ng unemployed....kahit naiinggit na ko sa mga kaibigan kong may trabaho...kahit nagmumukha na kong patabaing baboy...kahit konti na lang e baka patulan ko na rin yung networking na yun...kahit miss na miss ko na ang Naga...kahit wala pa ring resulta yung exam sa ABS...kahit may pagsisisi dahil di ko tinanggap yung sa ADSENSE...kahit mukhang wala pa rin talagang interesadong trabaho sakin...at kahit na umabot ako sa milyong mga kahit na...
Putcha pare, I WON'T BACK DOWN!
Bored ako e. Bakit ba?
