My share of anxieties.

I wanna cry my heart out.

Alright. Tumutulo na ang luha. shet. ang drama.

Eh kasi naman...

Nagkataon na ako at si Sir I-dunno-the-name na lang ang naiwang naglalaro kanina tapos after nun ako na lang. Nadedepress lang ako kasi mag-isa lang akong uuwi. Mag-isang mag-aayos ng table. Mind you, bubuhatin yun. Rawr. Mag-isang mag-aayos ng place. Mag-isang lalabas ng Ateneo. Mag-isang magdidinner. Miserable!

The only solution I thought was to call the rescue of my ever beloved Ben. Well, hindi sya yung Superman ko ngayong gabi dahil hindi niya sinasagot yung tawag ko. 'Tian. 3 attempts ng pagtawag mula sa pay phone ng PLDT. Wala talaga. Hopeless. Idagdag pa yung katotohanang miss na miss ko na yung tao.

Anyway, buti dumating si Carlo. At tinulungan nya ko sa table. Pero after nun, iniwan niya rin naman ako. Hay buhay.

Back to Ben, yun nga di nya talaga sinagot. hay. Tapos pagdating ko ng bahay tinext ko sya. Well, kahit isang libong beses ko pala inattempt na tawagan sya ay di nya sasagutin
dahil di na karegister sa phone niya yung num at akala nya yung kuya nya ung tumatawag.

Kaya heto ako nagtatampo at di naman rinereplyan. Dada ng dada, wala naman pa lang kausap.Grrr.

Hay, at wala nga pala akong karapatang magtampo. Gaga kasi. Hoping. crap.

Waiii. Hindi ka ganun ka importante sa kanya. Wawa man.

At nagreply na xa..wala na raw syang masabi.hay.arg.

mahirap talagang sabihin ang "i miss you, too" kapag di mo naman talaga namimiss yung tao. hay.


what he feels for me is not that deep.
anytime the wind will blow...
it'll carry his feelings for me somewhere far...
far from me. :(

wah.bitter.

nu ba ako?!
i must trust him.