>revealing two of my sentiments<
Minsan talaga sadyang ayaw kayong pagtagpuin ng tadhana. O, 'di kaya ayaw nya talaga akong matagpuan sa sarili niyang tadhana? Lagi na lang kasi akong nabubuhay sa paniginip at sa pag-asang kaunti na lang at matatanggap niya rin ako. Pero hindi ganon 'yung mga pangyayari sa buhay ko. Nakakawala na rin minsan ng katinuan lalo na kung iisiping malayu-layo na rin ang tinatakbo ko, nagyon pa ba ako titigil? Kung iisipin namn kasi walang naghihintay na liwanag sa dulo ng lahat ng 'to. Siguro maraming nakaambang sakripisyo at ilang dagat ng luha pa ang maitangis ko; ngunit liwanag? Malabo. Bakit ba kasi hindi ko pa rin matanggap ang sumisigaw na katotohanang WALA TALAGA-WALA.
He told me he likes me. He even said, "I love you."
He always makes me feel I'm special. He rushes to my aid when I'm in bad mood. He patiently listens to my never-ending stories. He accepts the fact that I do not go to church often. He never ignores my messages. He realizes all my fears. He keeps me smiling. And he's ready to leave his native land few days from now. He's leaving me with a sincere promise of coming back. "...kulang na kaya kita sa time..Babalikan taka na lang...pero bka pag nakabalik na ako-igwa ka naman kean.."
He told me he likes me. He even said, "I love you."
[feeling empty]
No comments:
Post a Comment